ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ Ένα χελιδόνι χάραξε στον ουρανό την άνοιξη. Ένα παραθυρόφυλλο άνοιξε στην αγάπη. Ένα κουπί έγραψε το λουλακί τραγούδι. Οι αύρες πέρασαν σιγανά από τους αυλούς. Ο Θεός αναστέναξε γλυκά μέσα στα κούφια καλάμια. Και πίσ' από την κεραμιδένια γλάστρα μια μικρή με άγουρο στήθος τραγουδά το πρωί τα μυριστικά της: Βασιλικέ πλατύφυλλε με τα σαράντα φύλλα. [Από την έκδοση]
Επιβλητικό μέσα στην απλότητα και τη συντομία του, το "Αν" του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ αποτελεί μια ανάγλυφη υπενθύμιση ότι πολλές φορές στη ζωή ο θρίαμβος απέχει ελάχιστα από την καταστροφή, δίχως αυτό να σημαίνει πως ο καθένας μας δεν μπορεί να αντιμετωπίζει αμφότερα με επίγνωση και αξιοπρέπεια, μαθαίνοντας από τα πάντα.
Οι Ελεγείες του Ντουίνο αποτελούν, μαζί με τα Σονέτα στον Ορφέα, το κορυφαίο έργο του Ρίλκε, που συνειδητά και βασανιστικά ωρίμαζε μέσα του για δέκα ολόκληρα χρόνια (1912-1922).
Ζωές περίκλειστες, που γλίστραγαν σαν τη δική του, ρυάκια και ποτάμια να χυθούν στη θάλασσα. Πόσο ξένοι ερχόμαστε και φεύγουμε, ενώ θα μπορούσαμε ίσως να ξανοιχτούμε. Πίσω από τα θολά τζάμια προσπάθησα να "κόψω κίνηση" τόσο εντός μου όσο και εκτός. Με βάση τον πυρήνα μου, εκεί που κάθε τόσο επιστρέφω, επιχειρώ ένα άνοιγμα στην ανθρώπινη συνθήκη και πέραν του δικού μου μικρόκοσμου". (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΑΛΕΙΦΟΣ - από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS το βιβλίο «Τα τραγούδια μας. Ανθολογία Σεφαραδίτικων τραγουδιών της Θεσσαλονίκης», σε ισπανοεβραϊκή και ελληνική απόδοση, φιλοτεχνημένη από τον αείμνηστο Αλμπέρτο Ναρ σε μια έκδοση του 1985. Τραγούδια βγαλμένα μέσα από την καθημερινή ζωή των Σεφαραδιτών Εβραίων της Θεσσαλονίκης, που μας ταξιδεύουν στον χρόνο και μας μεταφέρουν μέχρι τη «μακρινή αλλά όχι λησμονημένη Ισπανία».